Persoonlijke ontwikkeling

Eigen gedicht over angst

ANGST

 

Wie ben je? Wat ben je? Waar ben je? Wat doe je? …

 

Ik voel je. Ik voel je nu.

Ik voel je in mijn buik…en in mijn keel.

Je verlamt me, ik voel je knagen.

Ik word misselijk en voel me klein.

 

Kon ik maar vluchten.

Maar het is te laat.

Je hebt me vastgeketend

Ik kan niet meer weg.

 

Onder deze narcose van angst doe ik mijn ding.

Straks, als ik wakker word, komt dat heerlijke gevoel.

Je valt van me af.

 

Maar je bent niet weg.

Je overleeft in het heden en verleden.

In pijn en lijden

In oorlog en geweld

In geld en macht

In armoede en hongersnood

 

Je bent onzichtbaar aanwezig

in de interactie tussen ik en de ander

Je bent collectief maar ook individueel

Je bent zo alom aanwezig.

 

Maar je bent ook een illusie.

In het heden word je groter en groter

door de kansberekeningen van de radertjes in mijn hoofd

Door je te geloven krijg je ook een plaats in mijn verleden

En je wordt steeds echter en echter

 

Waar moet ik beginnen?

Je bent zo groot

Je lijkt zo groot.

Kan ik je loslaten?

Wil ik je loslaten?

 

Ergens ben je ook veilig.

Jij bent de schuldige van mijn verlamming.

Dankzij jou hoef ik niets te doen.

Jij bent mijn slachtoffer

waarin ik mij kan verschuilen.

 

Misschien heb ik gewoon angst

om je te verliezen…

 

JonatHanS (Hans Hayen)